pagina

Bekendheid en effectiviteit no-riskpolis artikel 29b ZW


Publicatienummer: 2018-101
Auteurs: Lennart de Ruig, Arjan Heyma, Robert Scholte & Emina van den Berg
Opdrachtgever: Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
Uitgever: De Beleidsonderzoekers

Resultaten
De no-riskpolis is een instrument voor werknemers met een arbeidsbeperking of een ziekte. Het instrument houdt in dat de werkgever voor deze werknemer een Ziektewetuitkering van UWV kan krijgen als hij ziek wordt. Dit heeft tot doel om werkgevers te stimuleren om mensen met een arbeidsbeperking in dienst te nemen of houden. Dit onderzoek laat zien dat de no-riskpolis in een kwart van de gevallen effectief is in het over de streep trekken van werkgevers om sollicitanten met een arbeidsbeperking aan te nemen. Ongeveer driekwart van deze sollicitanten zou sowieso worden of zijn aangenomen, ook zonder dat er sprake zou zijn van een no-riskpolis.

Een cruciale voorwaarde voor de effectiviteit van de no-riskpolis is dat werkgevers weten dat de no-riskpolis bij een specifieke sollicitant of werknemers van toepassing is. Uit het onderzoek blijkt echter dat de no-riskpolis relatief onbekend is bij werkgevers en mensen uit de doelgroep van de no-riskpolis. Slechts iets meer dan de helft van de werkgevers (52%) kent het instrument en ongeveer een op de zes mensen uit de doelgroep (16%) weet dat ze onder de no-riskpolis vallen. Werkgevers vragen zelden aan sollicitanten of werknemers of de no-riskpolis van toepassing is. Indien sollicitanten of werknemers weten dat ze onder de no-riskpolis vallen, vertellen zij meestal (60%) zelf aan de werkgever dat deze van toepassing is. Wanneer zij begeleid worden door een ondersteunende organisatie zoals een re-integratiebedrijf, vertelt die organisatie regelmatig (65%) dat de no-riskpolis van toepassing is.

Het onderzoek
In dit onderzoek brengen De Beleidsonderzoekers samen met SEO Economisch Onderzoek de bekendheid en effectiviteit van de no-riskpolis in kaart. Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Het onderzoek bestaat zowel uit een rechtstreekse bevraging van werkgevers die een sollicitant met een no-riskpolis hebben aangenomen, als uit een vignettenanalyse waarbij werkgevers een keuze moeten maken uit fictieve kandidaten met en zonder no-riskpolis. Beide benaderingen komen grofweg tot dezelfde conclusies.

Gebruikte methode
Het onderzoek is gebaseerd op enquêtes onder de doelgroep van de no-riskpolis, enquêtes onder werkgevers en gesprekken met vertegenwoordigers van de doelgroep, werkgevers en andere stakeholders. Het type vragen dat aan de werkgevers is gesteld maakt het bijna onvermijdelijk dat hun antwoorden gekleurd worden door sociaal wenselijkheid. Daarom is in de enquête onder werkgevers ook een poging gedaan om meer zicht te krijgen op het werkelijke werving- en selectiegedrag van de werkgever via een vignettenanalyse. Een vignettenanalyse dwingt respondenten te kiezen tussen verschillende keuzemogelijkheden, in dit geval kandidaten voor een vacature, die verschillen in achtergrondkenmerken. De gemaakte keuzes door de werkgever worden vervolgens afgezet tegen de verschillen in achtergrondkenmerken van de kandidaten, waardoor duidelijk wordt welke invloed elk van die kenmerken heeft op de keuze van werkgevers. Op die manier kan ook de invloed van de gezondheidssituatie en de beschikking over een no-riskpolis op het selectiegedrag van werkgevers worden achterhaald.


Categorie: 2018, Arjan Heyma, Emina van den Berg, Arbeid & Onderwijs